Trzy… dwa… jeden… start! Rakiety odgrywają niezwykle ważną rolę, ponieważ są jedynym środkiem, jakim dysponujemy, aby transportować takie obiekty jak satelity z Ziemi w przestrzeń kosmiczną. Chociaż korzystamy z rakiet już od dziesięcioleci, nauka i technologia w tej dziedzinie wciąż się rozwijają, a obecnie ESA dysponuje nowym typem rakiety: Ariane 6!
Rakiety Ariane 6 to skomplikowane urządzenia techniczne o wysokości ponad 60 metrów – co odpowiada mniej więcej 15,5 słoni ułożone jedno na drugim. Dolna część nazywana jest stopniem głównym i napędzana jest silnikiem na paliwo ciekłe o nazwie Vulcain 2.1. To właśnie silnik Vulcain 2.1 oraz boczne rakiety nośne na paliwo stałe, umieszczone po bokach stopnia głównego, jako pierwsze wyrzucają rakietę z ziemi i wytwarzają ogień oraz głośny dźwięk „whooooosh!”, który kojarzy nam się z wyobrażeniem startu rakiety!
Następnie pojawia się górny stopień, wyposażony w specjalny silnik o nazwie Vinci, który może być wykorzystywany wielokrotnie, co oznacza, że rakieta Ariane 6 może osiągać różne orbity w ramach jednej misji. Górna, stożkowata część rakiety nazywana jest osłoną. To właśnie tam przechowywany jest ładunek rakiety – zwany ładunkiem użytkowym. Osłona chroni ładunki użytkowe podczas podróży w kosmos, a przed koniecznością uwolnienia ładunku dzieli się na dwie części.
Rakiety Ariane 6 występują w dwóch wersjach. Pierwsza z nich nosi nazwę Ariane 62. Posiada ona dwa silniki nośne i może wynieść 10,3 tony na niską orbitę okołoziemską (gdzie znajduje się wiele satelitów oraz Międzynarodowa Stacja Kosmiczna). Jeśli potrzebna jest jeszcze większa moc, można skorzystać z drugiego wariantu, zwanego Ariane 64. Posiada on cztery silniki pomocnicze i może wynieść ponad dwukrotnie większy ładunek niż Ariane 62! Obie rakiety mogą wynieść ładunki jeszcze dalej w przestrzeń kosmiczną, jeśli wymaga tego misja.
Pierwszy start rakiety Ariane 6 miał miejsce 9 lipca 2024 r. Na orbitę wyniesiono 16 eksperymentów i małych satelitów, w tym dwa minisatelity typu CubeSat zaprojektowane i zbudowane przez studentów uniwersytetu w ramach Program „Fly Your Satellite!” realizowany przez dział edukacyjny ESA. Pierwsza z nich nosi nazwę 3Kategoria 4 (wymawiane jako “cube cat four”) z Universitat Politècnica de Catalunya w Hiszpanii. Na pokładzie statku przeprowadzono kilka eksperymentów mających na celu pomiar ważnych zmiennych klimatycznych, w tym jeden dotyczący pomiaru wilgotności gleby i poziomu zasolenia oceanów. Drugi eksperyment nosi nazwę ISTSat-1 i pochodzi z Uniwersytetu w Lizbonie w Portugalii. Pomimo niewielkich rozmiarów satelita ISTSat-1 jest wyposażony w sprzęt umożliwiający monitorowanie samolotów na całym świecie.
Czy chciałbyś zaprojektować specjalnego satelitę, który miałby zostać wystrzelony na rakiecie Ariane 6? Jaka byłaby jego misja?
Ciekawostka: rakiety Ariane 6 są wystrzeliwane z Europejskiego Portu Kosmicznego w Gujanie Francuskiej. Znajduje się on zaledwie 5° na północ od równika, co oznacza, że starty w kierunku wschodnim zyskują potężny impuls dzięki obrotowi Ziemi!
