Księżyc jest naszym najbliższym sąsiadem w kosmosie – oddalonym o ‘zaledwie’ 384 000 km. Dziewięć misji załogowych i dziesiątki bezzałogowych sond kosmicznych odwiedziło ten niewielki świat, jednak znaczne obszary pozostają nadal niezbadane. Obecnie ESA rozpoczyna przygotowania do momentu, w którym Europejczycy postawią stopę na jego szarej, zakurzonej powierzchni.
Przez wiele lat naukowcy i agencje kosmiczne sądzili, że wiedzą już mniej więcej wszystko o Księżycu. Potem jednak sondy krążące wokół Księżyca odkryły ślady lodu wodnego w głębokich kraterach w pobliżu biegunów księżycowych. Zdjęcia przesłane przez sondę SMART-1 należącą do ESA oraz inne sondy orbitalne wykazały również, że wysokie grzbiety między kraterami polarnymi są nasłonecznione niemal nieprzerwanie – co stanowi idealne warunki do wytwarzania energii.
Możliwe złoża lodu wodnego oraz długie okresy nasłonecznienia sprawiają, że południowy biegun Księżyca jest głównym celem przyszłych misji załogowych. Aby utorować drogę do takiej misji, ESA zwraca się obecnie do europejskich zespołów przemysłowych z prośbą o przedstawienie pomysłów dotyczących pierwszego europejskiego lądownika księżycowego.
Kilka zespołów rozpoczęło już analizę różnych możliwości. W ciągu najbliższych 18 miesięcy będą pracować nad szczegółami misji i projektem statku kosmicznego, w tym nad wszelkimi problemami, które mogą pojawić się w związku z wyborem i badaniem tak trudnego terenu. Celem jest wystrzelenie statku do 2020 roku.
Sonda kosmiczna wykorzysta najnowszą technologię nawigacyjną, aby przelecieć z orbity księżycowej na powierzchnię, a następnie bezpiecznie i precyzyjnie wylądować. Podczas schodzenia musi wykonać zdjęcia powierzchni i rozpoznać niebezpieczne elementy terenu, korzystając z własnej ‘inteligencji’. Następnie lądownik zbada potencjalne zagrożenia dla zdrowia astronautów wynikające z promieniowania i pyłu księżycowego oraz poszukuje lodu wodnego lub innych zasobów, które mogłyby zostać wykorzystane przez ludzkich badaczy.
