De Maan is onze naaste buur in de ruimte – op ‘slechts’ 384.000 km afstand. Negen bemande missies en tientallen onbemande ruimtevaartuigen hebben deze kleine wereld bezocht, maar grote delen ervan zijn nog onontgonnen. Nu begint de ESA plannen te maken voor het moment waarop Europeanen voet zullen zetten op het grijze, stoffige oppervlak van de Maan.
Jarenlang dachten wetenschappers en ruimtevaartorganisaties dat ze ongeveer alles wel wisten over de maan. Toen vonden ruimtevaartuigen die in een baan om de maan cirkelden bewijs voor bevroren water in diepe kraters bij de maanpolen. Beelden die door ESA’s SMART-1 en andere orbiters werden teruggestuurd lieten ook zien dat de hoge bergkammen tussen de poolkraters bijna voortdurend in de zon liggen - dat is ideaal om stroom op te wekken.
De mogelijke voorraad bevroren water en de lange perioden van zonlicht maken de zuidpool van de maan een belangrijk doel voor toekomstige bemande missies. Om de weg voor zo’n missie vrij te maken vraagt ESA nu aan Europese industriële teams om ideeën te bedenken voor de eerste Europese maanlander.
Er zijn al een aantal teams bezig met het bestuderen van verschillende mogelijkheden. De komende achttien maanden werken ze aan de details van de missie en het ontwerp van het ruimtevaartuig. Ook bekijken ze de problemen die kunnen ontstaan bij het bezoeken en onderzoeken van zo’n onherbergzaam gebied. Het doel is om in 2020 te lanceren.
Het ruimtevaartuig gebruikt de nieuwste navigatietechnologie om van een omloopbaan rond de maan naar het oppervlak te vliegen en dan veilig en nauwkeurig te landen. Op weg naar beneden moet het ruimtevaartuig het oppervlak in beeld brengen en met zijn eigen ‘intelligentie’ gevaarlijke plekken herkennen. De lander onderzoekt dan of de gezondheid van astronauten gevaar zou lopen door straling en maanstof en zoekt naar bevroren water of andere hulpbronnen die door menselijke onderzoekers gebruikt kunnen worden.
