Statki kosmiczne mają różne kształty i rozmiary. Pełnią wiele różnych funkcji. W przeciwieństwie do samochodów rzadko zdarza się, by więcej niż 10 satelitów było identycznych. Większość z nich to egzemplarze jedyne w swoim rodzaju, a każdy z nich jest starannie montowany ręcznie. Mimo to wszystkie są projektowane i budowane w ten sam sposób.
Satelita składa się z dwóch głównych części: platformy (lub podwozia) oraz ładunku (przyrządów lub eksperymentów).
Platforma stanowi podstawową konstrukcję metalową. Musi być ona wytrzymała, ale jednocześnie lekka. Obejmuje ona szkielet, wokół którego zbudowano całość, oraz różne systemy statku kosmicznego – silniki manewrowe, silnik główny, zbiorniki paliwa i układ zasilania. Ładunek użytkowy obejmuje sprzęt służący do komunikacji z Ziemią, a także kamery i inne instrumenty naukowe.
Części satelity są produkowane w wielu różnych miejscach. Wszystkie są następnie wysyłane do jednego ośrodka, gdzie są montowane i testowane w specjalnych pomieszczeniach czystych. Dopiero wtedy statek kosmiczny trafia do ośrodka startowego.
Ponieważ w kosmosie nie ma warsztatów, wiele satelitów posiada na pokładzie własne ‘części zamienne’. W razie awarii kontrolerzy naziemni mogą nakazać statkowi kosmicznemu przełączenie się na rezerwowy element sprzętu.
