Ruimtevaartuigen zijn er in vele vormen en maten. Zij voeren vele verschillende taken uit. Anders dan bij auto's is het moeilijk tien satellieten te vinden die gelijk zijn. De meeste zijn uniek, allemaal worden ze zorgvuldig met de hand in elkaar gezet. Desondanks worden ze allemaal op dezelfde manier ontworpen en gebouwd.
Een satelliet bestaat uit twee hoofdonderdelen: een platform (of bus) en een payload (instrumenten of experimenten).
Het platform vormt de metalen basisstructuur. Deze moet sterk, maar licht zijn. Het omvat het raamwerk waarrond alles is opgebouwd, evenals de diverse systemen van het ruimtevaartuig – stuwraketten, hoofdmotor, brandstoftanks en stroomvoorziening. De nuttige lading omvat de apparatuur voor communicatie met de grond, evenals camera’s en andere wetenschappelijke instrumenten.
De onderdelen van een satelliet worden op veel verschillende plaatsen gemaakt. Alles wordt naar één centrum gestuurd, waar de verschillende onderdelen in speciale cleanrooms worden geassembleerd en getest. Pas dan gaat het ruimtevaartuig naar de plaats van de lancering.
Aangezien er in de ruimte geen garages zijn, hebben veel satellieten hun eigen ‘reserveonderdelen’ aan boord. Mocht er een storing optreden, dan kunnen de verkeersleiders op aarde het ruimtevaartuig opdracht geven om over te schakelen op een reserveonderdeel.
