Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego zawsze lądujesz na ziemi z hukiem, niezależnie od tego, jak wysoko skaczesz? Ludzie zadawali to samo pytanie już 340 lat temu. Wtedy brytyjski naukowiec o nazwisku Isaac Newton odkrył siłę grawitacji.
128125 Opowieść ta opowiada o tym, jak Izaak przebywał w swoim ogrodzie, gdy na jego głowę spadło jabłko. Gdy pocierał sobie siniak, zaczął się zastanawiać, dlaczego jabłko uderzyło właśnie w niego, a nie poleciało w górę.
Newton doszedł do wniosku, że musi istnieć jakaś niewidzialna siła, która przyciąga jabłko w kierunku Ziemi. Siłę tę nazwał “grawitacją” – od łacińskiego słowa “gravitas”, oznaczającego “ciężar”.
Newton zdał sobie sprawę, że każda rzecz we Wszechświecie przyciąga każdą inną rzecz we Wszechświecie. Nawet jabłko wywiera niewielki wpływ na wszystko, co znajduje się wokół niego.
To właśnie grawitacja utrzymuje Księżyc na orbicie wokół Ziemi i to właśnie grawitacja pozwala Słońcu utrzymać swoją rodzinę planet. Siła przyciągania Słońca i Księżyca powoduje również pływy oceaniczne na Ziemi.
Siła grawitacji zależy jednak od wielkości i gęstości obiektu – od tego, co naukowcy nazywają jego “masą”. Siła grawitacyjna tego maleńkiego jabłka jest zbyt słaba, by pokonać przyciąganie ogromnej Ziemi, więc jabłko spada w kierunku środka planety.
Siła grawitacyjna wywierana przez dany obiekt maleje wraz z odległością od niego. Wspinacz znajdujący się na szczycie Mount Everestu waży nieco mniej niż na poziomie morza. Jeśli statek kosmiczny oddali się od Ziemi na wystarczającą odległość, w końcu całkowicie uwolni się od przyciągania tej planety.
