Miliony lat temu Księżyc znajdował się znacznie bliżej Ziemi i wydawał się większy na niebie. Obracał się też znacznie szybciej. Stopniowo jego ruch zwolnił. Obecnie Księżyc wykonuje jeden obrót co 27 dni, czyli tyle samo, ile zajmuje mu okrążenie Ziemi. Oznacza to, że zawsze widzimy tę samą stronę Księżyca. Strona odwrócona od Ziemi pozostaje zawsze niewidoczna.
Księżyc nie ma własnego światła. Świeci, odbijając światło słoneczne. Podobnie jak Ziemia, połowa Księżyca znajduje się w świetle dziennym, a połowa w ciemności (nocy). Czasami widzimy całą stronę dzienną – nazywa się to ‘pełnią księżyca’.
Czasami widzimy jedynie wąski, zakrzywiony pasek światła, zwany ‘półksiężycem’. Czasami nie widzimy Księżyca w ogóle, ponieważ patrzymy na jego stronę nocną. To właśnie ‘nowiu’.
Od najdawniejszych czasów ludzie obserwowali, jak Księżyc zmienia swój kształt – od cienkiego sierpa do pełni i z powrotem. Te ‘fazy’ wynikają z tego, że Księżyc okrąża Ziemię raz na 29½ dnia. Ten ‘miesiąc’ od tysięcy lat służy na całym świecie do mierzenia czasu.
