Asteroidy to małe, skaliste ciała niebieskie, które pozostały po procesie powstawania planet 4,5 miliarda lat temu. Często nazywa się je ‘planetami karłowatymi’.
Szacuje się, że istnieje miliardy takich brył skalnych. Większość z nich znajduje się w ‘pasie głównym’ o kształcie pierścienia, położonym między orbitami Marsa i Jowisza. Na wewnętrznej krawędzi tego pasa głównego asteroidy okrążają Słońce w ciągu około trzech lat. Tym, które znajdują się w pobliżu zewnętrznej granicy pasa głównego, zajmuje to dwa razy więcej czasu.
Słowo ‘asteroida’ oznacza ‘podobny do gwiazdy’. Nazwę tę nadano im, ponieważ w większości teleskopów widać je jedynie jako punkty świetlne. Na początku XX wieku astronomowie nazywali je ‘szkodnikami nieba’. Były widoczne w tak ogromnej liczbie, że psuły zdjęcia odległych galaktyk i mgławic.
Największa z asteroid, Ceres, została odkryta jako pierwsza. Odkrył ją Giuseppi Piazzi z Palermo na Sycylii 1 stycznia 1801 roku.
Drugą planetę karłowatą – Pallas – odkrył Wilhelm Olbers w 1802 roku. Następnie odkryto Juno (1804) i Vestę (1807). Od 1847 roku nie minął żaden rok, w którym nie odkryto by przynajmniej jednej asteroidy.
