Οι αστεροειδείς είναι μικρά, βραχώδη σώματα που απομένουν από τη δημιουργία των πλανητών πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Συχνά αναφέρονται ως ‘μικροί πλανήτες’.
Υπολογίζεται ότι υπάρχουν δισεκατομμύρια από αυτά τα κομμάτια βράχου. Τα περισσότερα από αυτά βρίσκονται σε μια ‘κύρια ζώνη’ σε σχήμα ντόνατ, ανάμεσα στις τροχιές του Άρη και του Δία. Στο εσωτερικό άκρο αυτής της κύριας ζώνης, οι αστεροειδείς χρειάζονται περίπου τρία χρόνια για να ολοκληρώσουν μια περιστροφή γύρω από τον Ήλιο. Εκείνοι που βρίσκονται κοντά στο εξωτερικό όριο της κύριας ζώνης χρειάζονται διπλάσιο χρόνο.
Η λέξη ‘αστεροειδής’ σημαίνει ‘που μοιάζει με αστέρι’. Τους δόθηκε αυτό το όνομα επειδή στα περισσότερα τηλεσκόπια φαίνονται μόνο ως σημεία φωτός. Στις αρχές του 20ού αιώνα, οι αστρονόμοι τους αποκαλούσαν ‘παράσιτα του ουρανού’. Ήταν ορατοί σε τόσο μεγάλο αριθμό που αλλοίωναν τις φωτογραφίες μακρινών γαλαξιών και νεφελωμάτων.
Ο μεγαλύτερος από τους αστεροειδείς, η Δήμητρα, ήταν ο πρώτος που ανακαλύφθηκε. Τον ανακάλυψε ο Τζουζέπε Πιάτσι από το Παλέρμο της Σικελίας, την 1η Ιανουαρίου 1801.
Ένας δεύτερος μικρός πλανήτης – η Πάλλας – ανακαλύφθηκε από τον Βίλχελμ Όλμπερς το 1802. Ακολούθησαν η Ίουνου (1804) και η Βέστα (1807). Από το 1847, δεν έχει περάσει ούτε ένα έτος χωρίς να ανακαλυφθεί τουλάχιστον ένας αστεροειδής.
