Πολλά διαφορετικά πλάσματα έχουν συνοδεύσει τους αστροναύτες στο διάστημα. Όπως και οι άνθρωποι, τα περισσότερα από αυτά δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στην έλλειψη βαρύτητας. Μια εξαίρεση αποτελεί ένα μικροσκοπικό σκουλήκι, γνωστό ως C. elegans, το οποίο φαίνεται να τα πηγαίνει καλύτερα σε τροχιά παρά στη Γη.
Όταν ο αστροναύτης της ESA André Kuipers ταξίδεψε για πρώτη φορά στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) το 2004, επιλέχθηκε το C. elegans να τον συνοδεύσει. Τα μικροσκοπικά σκουλήκια επιλέχθηκαν επειδή ήταν η πρώτη σύνθετη μορφή ζωής της οποίας είχαν χαρτογραφηθεί όλα τα γονίδιά της (τα δομικά στοιχεία των κυττάρων του σώματός της).
Στη συνέχεια, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι επτά από τα γονίδια των σκουληκιών παρουσίαζαν μειωμένη δραστηριότητα στο διάστημα. Παραδόξως, τα σκουλήκια φαινόταν να λειτουργούν καλύτερα χωρίς αυτά. Τα αποτελέσματα υποδείκνυαν ότι οι μύες τους προσαρμόζονταν στις συνθήκες του διαστήματος. Μήπως η διαστημική πτήση θα μπορούσε να επιβραδύνει τη διαδικασία της γήρανσης των μυών;
Εργαστηριακά πειράματα επιβεβαίωσαν ότι και άλλα σκουλήκια που εκτράφηκαν χωρίς τα επτά αυτά γονίδια είχαν επίσης μακρύτερη και υγιέστερη ζωή. Δεδομένου ότι οι άνθρωποι μοιράζονται περίπου 55% των γονιδίων τους με το C. elegans, το επόμενο βήμα ήταν να διαπιστωθεί πώς αντιδρά ο ανθρώπινος μυς στην διαστημική πτήση.
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης αποστολής του στον ISS, η οποία ολοκληρώθηκε την 1η Ιουλίου, ο André μετέφερε περισσότερα σκουλήκια για μια μελέτη παρακολούθησης. Αυτή τη φορά, όμως, το αντικείμενο της μελέτης ήταν και ο ίδιος ο αστροναύτης. Πριν από την έναρξη της αποστολής του, αφαιρέθηκε ένα μικρό κομμάτι μυός από ένα από τα πόδια του και φυλάχθηκε για ανάλυση. Οι επιστήμονες ανυπομονούν πλέον να διαπιστώσουν πώς συγκρίνεται αυτό το δείγμα με τους μυς που έχουν περάσει έξι μήνες σε κατάσταση έλλειψης βαρύτητας. Ωστόσο, σε αντίθεση με τα σκουλήκια, στον André δίνεται η δυνατότητα να αναρρώσει για μερικές εβδομάδες από το κουραστικό ταξίδι του, προτού οι μύες του εξεταστούν στο μικροσκόπιο.
