Przestrzeń kosmiczna jest niezwykle nieprzyjazna. Statki kosmiczne muszą wytrzymać ekstremalne temperatury – zarówno wysokie, jak i niskie – promieniowanie, pola magnetyczne, meteoryty, szczątki innych statków kosmicznych oraz brak powietrza.
Ponieważ budowa i wystrzelenie statków kosmicznych wiążą się z wysokimi kosztami, zależy nam na tym, by działały one jak najdłużej. Jeśli satelity mają przetrwać w przestrzeni kosmicznej przez wiele lat, muszą przejść (i zdać!) liczne testy na Ziemi.
Pierwszym zagrożeniem, z którym muszą sobie poradzić satelity, jest głośny hałas i wstrząsy podczas startu rakiety. Testuje się to poprzez wstrząsanie satelitą i naświetlanie go dźwiękiem dochodzącym z ogromnych głośników umieszczonych wewnątrz specjalnej komory.
Drugim zagrożeniem, z którym satelity muszą się zmierzyć w przestrzeni kosmicznej, jest przetrwanie ekstremalnie wysokich i niskich temperatur. Ekstremalne nagrzewanie przez Słońce symuluje się w komorze próżniowej wyposażonej w potężne lampy i lustra. Bardzo niskie temperatury uzyskuje się poprzez przepuszczanie ciekłego azotu przez rury w ściankach komory.
Aby upewnić się, że układy elektryczne działają prawidłowo, satelita umieszczany jest w silnym polu magnetycznym, które może powodować awarie elektryczne. Komputery monitorują wszystko, co dzieje się na statku kosmicznym podczas tych trudnych warunków.
Przez ponad rok – a czasem nawet dłużej – każdy element składający się na statek kosmiczny jest wielokrotnie testowany. Po złożeniu statku kosmicznego przeprowadza się kolejne testy. Dopiero wtedy inżynierowie mogą być pewni, że ich „dziecko” odniesie sukces po wejściu na orbitę.
