Europa posiada własne satelity meteorologiczne o nazwie Meteosat. Pierwszy satelita Meteosat został wyniesiony przez ESA na orbitę geostacjonarną, 36 000 km nad Zatoką Gwinejską, 23 listopada 1977 roku.
Od tamtej pory wystrzelono jeszcze osiem satelitów Meteosat. Najnowszy z nich (Meteosat-9) rozpoczął pełną działalność 29 stycznia 2004 r. W ciągu najbliższych kilku lat planowane jest wystrzelenie kolejnych dwóch satelitów, a następnie satelitów trzeciej generacji.
Najnowsze satelity Meteosat (zwane ‘drugą generacją’) charakteryzują się wieloma ulepszeniami konstrukcyjnymi w porównaniu z wcześniejszymi modelami. Jedną z zalet jest to, że mogą one częściej przesyłać ostrzejsze zdjęcia.
Satelita Meteosat-9 jest wyposażony w jeden przyrząd, który umożliwia badanie chmur, lądu, oceanu, śniegu i lodu zarówno w dzień, jak i w nocy. Kolejny instrument służy do badań klimatycznych. Zebrane dane pomagają synoptykom w rozpoznawaniu i prognozowaniu niebezpiecznych zjawisk pogodowych. Należą do nich gęsta mgła, burze oraz nagłe nasilenie się intensywnych burz z wiatrem o sile wichury i ulewnym deszczem. Poprawia się również jakość prognoz długoterminowych.
Do października 2006 r. żadne europejskie satelity meteorologiczne nie zostały umieszczone na orbitach polarnych. Sytuacja ta uległa zmianie wraz z wystrzeleniem satelity o nazwie MetOp-A. MetOp-B, drugi satelita z tej serii, został wystrzelony 17 września 2012 r. i działa w parze z MetOp-A, co pozwala na jeszcze większe wzbogacenie zasobów danych. Trzeci i ostatni satelita, MetOp-C, zostanie wystrzelony w 2016 r.
