Pluton został odkryty w 1930 roku przez 24-letniego Clyde’a Tombaugha, który korzystał ze specjalnego urządzenia do porównywania zdjęć nieba. Okazało się, że jest to maleńki świat, nawet mniejszy od naszego Księżyca.
Pluton porusza się po eliptycznej (w kształcie jajka) orbicie, której promień waha się od 7 381 milionów km (49 odległości Słońce–Ziemia) do 4 446 milionów km (30 odległości Słońce–Ziemia). Ponieważ jeden obieg wokół Słońca trwa 248 lat, nikt urodzony na Plutonie nigdy nie obchodziłby swoich urodzin!
O Plutonie wiadomo bardzo niewiele. Jego powierzchnia jest niezwykle zimna (-230 stopni C) i wydaje się być pokryta zamarzniętym lodem. W ostatnich latach znajdował się on dość blisko Słońca i przeżywał krótkie lato. Lód na powierzchni wyparował, tworząc rzadką atmosferę. Obecnie jednak Pluton oddala się w kierunku zimnych głębin Układu Słonecznego, a atmosfera ta wkrótce ponownie zamarznie.
Pluton obraca się “w odwrotnym kierunku” (ze wschodu na zachód) raz na 6 dni i 9 godzin. Jego największy księżyc, Charon, potrzebuje tyle samo czasu, by okrążyć Plutona. Oznacza to, że nikt mieszkający po jednej ze stron Plutona nigdy nie zobaczy Charona. Niedawno za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble’a odkryto dwa mniejsze księżyce.
Przez wiele lat Pluton uznawano za dziewiątą planetę licząc od Słońca (chociaż czasami zbliża się on do Słońca bardziej niż Neptun). Obecnie uznaje się go za “planetę karłowatą”. Jest on również jednym z największych ciał w Pasie Kuipera – grupie lodowych światów zajmujących przestrzeń poza orbitą Neptuna.
