Τα περισσότερα άστρα χρειάζονται εκατομμύρια χρόνια για να πεθάνουν. Όταν ένα άστρο όπως ο Ήλιος έχει εξαντλήσει όλο το υδρογόνο του, διαστέλλεται και μετατρέπεται σε κόκκινο γίγαντα. Η διάμετρός του μπορεί να φτάνει τα εκατομμύρια χιλιόμετρα – αρκετά μεγάλη ώστε να καταπιεί τους πλανήτες Ερμή και Αφροδίτη.
Αφού αποβάλει τα εξωτερικά του στρώματα, το άστρο καταρρέει και σχηματίζει έναν πολύ πυκνό λευκό νάνο. Ένα κουταλάκι του γλυκού υλικού από έναν λευκό νάνο θα ζύγιζε έως και 100 τόνους. Με την πάροδο δισεκατομμυρίων ετών, ο λευκός νάνος ψύχεται και γίνεται αόρατος.
Τα άστρα με μάζα μεγαλύτερη από οκτώ φορές τη μάζα του Ήλιου ολοκληρώνουν τη ζωή τους πολύ ξαφνικά. Όταν εξαντληθεί το καύσιμό τους, διογκώνονται και μετατρέπονται σε κόκκινους υπεργίγαντες. Προσπαθούν να επιβιώσουν καύοντας διαφορετικά καύσιμα, αλλά αυτό λειτουργεί μόνο για μερικά εκατομμύρια χρόνια. Στη συνέχεια, διαλύονται σε μια τεράστια έκρηξη σουπερνόβα.
Για περίπου μία εβδομάδα, η σουπερνόβα ξεπερνά σε λαμπρότητα όλα τα άλλα άστρα του γαλαξία της. Στη συνέχεια, η λάμψη της εξασθενεί γρήγορα. Το μόνο που απομένει είναι ένα μικροσκοπικό, πυκνό αντικείμενο – ένα αστέρι νετρονίων ή μια μαύρη τρύπα – που περιβάλλεται από ένα νεφέλωμα πολύ καυτού αερίου που διαστέλλεται.
Τα στοιχεία που δημιουργούνται στο εσωτερικό του υπεργίγαντα (όπως το οξυγόνο, ο άνθρακας και ο σίδηρος) διασκορπίζονται στο διάστημα. Αυτή η αστρική σκόνη τελικά δημιουργεί άλλα άστρα και πλανήτες.
