Pogoda może nagle się pogorszyć, dlatego niezwykle ważne jest, aby synoptycy otrzymywali na bieżąco dane z kosmosu.
Co 15 minut, zarówno w dzień, jak i w nocy, europejski satelita Meteosat-9 przesyła zdjęcia pogody z obszaru obejmującego prawie jedną trzecią powierzchni Ziemi. Znajdując się na wysokości 36 000 km nad Afryką Zachodnią, nieustannie obserwuje ten sam obszar. W pobliżu zawsze czuwa satelita rezerwowy, gotowy do przejęcia zadań w razie wystąpienia jakichkolwiek problemów.
Dane wizualne, w podczerwieni (temperatura), dotyczące pary wodnej oraz inne kluczowe informacje są przesyłane do operatora satelitów Meteosat, czyli Eumetsat. Surowe dane są przetwarzane w Darmstadt w Niemczech, a następnie przekazywane użytkownikom.
Od października 2006 r. dane pogodowe są również przesyłane przez europejski satelita MetOp-A. Dane z tego satelity na orbicie polarnej są przekazywane za pośrednictwem stacji naziemnej na norweskiej wyspie Spitsbergen. Obrazy i informacje dotyczące atmosfery oraz oceanów są również na bieżąco przesyłane na ziemię dla lokalnych użytkowników.
Europejskie satelity stanowią część globalnego systemu monitorowania pogody. Wiele różnych krajów dzieli się informacjami pochodzącymi z ich satelitów.
Satelity Meteosat pomogły partnerom Europy również w inny sposób. Kiedy w 1991 roku doszło do awarii amerykańskiego satelity, Meteosat-3 przeleciał nad Atlantykiem, aby przejąć jego zadania.
W 1998 roku satelita Meteosat-5 został przeniesiony nad Ocean Indyjski. W ramach międzynarodowego eksperymentu pomagał on w monitorowaniu tego obszaru, znanego z występowania monsunów.
