Ziemia jest największą z czterech planet skalistych w naszym Układzie Słonecznym. Jak na swoje rozmiary jest bardzo ciężka. W jej centrum znajduje się duże jądro bogate w żelazo, w którym temperatura sięga 6000 stopni Celsjusza – tyle samo, ile na powierzchni Słońca.
Płynny rdzeń zewnętrzny wiruje wraz z obrotem planety, działając niczym dynamo w rowerze. To właśnie dzięki temu dynamu Ziemia zachowuje się jak silny magnes.
Pole magnetyczne Ziemi, tworząc niewidzialną bańkę wokół planety, działa jak tarcza. Chroni to planetę przed większością cząstek poruszających się z dużą prędkością, wyrzucanych w przestrzeń kosmiczną przez burze słoneczne. Czasami cząstki te przebijają się przez tę barierę w pobliżu biegunów magnetycznych. Powoduje to powstawanie zórz polarnych – powszechnie znanych jako zorza polarna północna i południowa.
Powierzchnia Ziemi jest również chroniona przez gęstą atmosferę. Blokuje ona większość szkodliwego promieniowania z kosmosu. Sprawia również, że małe obiekty wpadające w atmosferę spalają się, tworząc spadające gwiazdy. Tylko większe meteoryty i komety docierają do powierzchni i eksplodują, pozostawiając po sobie duże kratery.
W przeciwieństwie do Księżyca i innych planet skalistych, na Ziemi obecnie znajduje się niewiele kraterów uderzeniowych. Większość z nich uległa erozji lub została wypełniona przez działanie płynącej wody, wiatru i lodu.
