Motoryzacja nabrała zupełnie nowego wymiaru, gdy holenderscy studenci wykorzystali technologię kosmiczną do skonstruowania „Nuny” – samochodu przyszłości na miarę XXI wiekust wiek.
Nuna zajęła pierwsze miejsce w wyścigu World Solar Challenge 2001 – wyścigu samochodów napędzanych energią słoneczną o długości 3 010 km, prowadzącym przez całą Australię. Pobił cztery rekordy świata, kończąc wyścig w 32 godziny i 39 minut ze średnią prędkością 91 km/h. Następnie ponownie zwyciężył w wyścigu w 2003 roku – po raz kolejny bijąc wszystkie rekordy.
Ta opływowa maszyna miała wiele zalet. Obudowa, zaprojektowana tak, by zmniejszyć opór powietrza, została wykonana z nowoczesnych tworzyw sztucznych, dzięki czemu była lekka, a jednocześnie wytrzymała. Korpus główny wykonano z włókna węglowego wzmocnionego kevlarem – materiałem stosowanym w satelitach.
Powierzchnia pojazdu pokryta była bardzo wydajnymi ogniwami słonecznymi z arsenku galu, które pierwotnie opracowano z myślą o satelitach, takich jak sonda księżycowa SMART-1 należąca do ESA. Nuna była również wyposażona w niewielkie urządzenia, które zapewniały maksymalną wydajność akumulatora i ogniw słonecznych, nawet gdy samochód znajdował się w cieniu lub przy zachmurzonej pogodzie. Urządzenia te są stosowane w wielu satelitach, takich jak sonda Rosetta należąca do ESA, przeznaczona do badania komet.
