Dzisiaj uważamy za coś oczywistego, że możemy oglądać na żywo w telewizji relacje z takich wydarzeń jak mistrzostwa świata w piłce nożnej czy igrzyska olimpijskie. Obrazy te często docierają na wasze ekrany z drugiego końca świata.
Możliwe jest to dzięki pierścieniowi satelitów komunikacyjnych na orbicie geostacjonarnej. Satelity te, krążące około 36 000 km nad równikiem, wydają się zawisnąć nad tą samą częścią powierzchni Ziemi. Odbierają sygnały telewizyjne z anten parabolicznych na ziemi, a następnie je wzmacniają. Następnie satelita retransmituje obraz i dźwięk z powrotem do widzów.
Nowoczesna era telewizji satelitarnej rozpoczęła się w lipcu 1962 roku, kiedy to satelita Telstar 1 przekazał pierwsze programy telewizyjne na żywo ze Stanów Zjednoczonych do Wielkiej Brytanii. Następnie, w 1965 roku, satelita Early Bird stał się pierwszym satelitą wykorzystywanym do regularnych transmisji telewizyjnych między Ameryką Północną a Europą.
W przeszłości sygnały telewizyjne musiały być przesyłane do dużych anten parabolicznych w specjalnych stacjach naziemnych, zanim trafiały do lokalnych anten. Obecnie sygnały satelitarne są tak silne, że mogą być odbierane przez małe anteny paraboliczne zamontowane na dachach biurowców i domów. Ta forma telewizji cyfrowej, dostarczanej bezpośrednio do odbiorców (DTH), zyskała dużą popularność w wielu krajach.
Można również nawiązywać bezpośrednie połączenia satelitarne między odległymi oddziałami lub między lekarzami w miejskich szpitalach a pacjentami w odległych wiejskich miejscowościach. Satelity są również wykorzystywane do cyfrowych transmisji radiowych, które mogą odbierać samochody i przenośne odbiorniki radiowe.
