ESA zajmuje się łącznością satelitarną od lat 70. Już w 1980 roku jej satelita testowy „Orbital Test Satellite” był wykorzystywany do transmisji wideo między grupami w Niemczech i Wielkiej Brytanii. Satelita ten służył również do przekazywania połączeń telefonicznych w sytuacjach awaryjnych po tym, jak pożar zniszczył system naziemny w Lyonie.
Wkrótce potem satelita o nazwie Marecs przyniósł przełom w telekomunikacji mobilnej. Zamiast korzystać z zawodnych łączności radiowych na falach krótkich, ludzie mogli używać telefonów satelitarnych do nawiązywania połączeń ze statków na ląd.
Pod koniec lat 80. i w latach 90. wystrzelono cztery satelity ECS. Każdy z nich mógł obsługiwać 12 000 połączeń telefonicznych i 10 kanałów telewizyjnych na terenie całej Europy.
Postępy w dziedzinie bezpośredniej transmisji satelitarnej do anten dachowych nastąpiły wraz z wystrzeleniem satelity „Olympus” należącego do ESA w 1989 roku. Satelita „Olympus” posłużył również do przeprowadzenia pierwszego transferu danych między dwoma satelitami.
Najnowsze osiągnięcia zawdzięczamy satelicie o nazwie Artemis. 30 listopada 2001 r. wykorzystano go do pierwszej w historii transmisji zdjęć za pomocą wiązki laserowej. Doskonałej jakości zdjęcia zostały przesłane z satelity SPOT 4, krążącego na wysokości 832 km, do satelity Artemis, znajdującego się 31 000 km nad Ziemią.
Obecnie satelita Artemis służy do przesyłania obrazów i ogromnych ilości danych z satelity Envisat do centrum ESA w pobliżu Rzymu.
