Księżyce to naturalne obiekty krążące wokół planet. Naukowcy zazwyczaj nazywają je satelitami planetarnymi (satelity stworzone przez człowieka nazywane są czasem sztucznymi księżycami). W naszym Układzie Słonecznym znajduje się około 170 księżyców. Większość z nich krąży wokół gazowych gigantów – Jowisza i Saturna. Małe planety mają zazwyczaj niewiele księżyców: Mars ma dwa, Ziemia ma jeden, natomiast Wenus i Merkury nie mają żadnego.
Księżyc Ziemi jest niezwykle duży w porównaniu z naszą planetą. Większość księżyców jest znacznie mniejsza od otaczającej je planety. Jednak niektóre księżyce Jowisza i Saturna są znacznie większe od naszego Księżyca. Ganimedes i Tytan są większe od Merkurego.
Ze względu na niewielkie rozmiary prawie wszystkie księżyce nie są w stanie utrzymać atmosfery. Ich słaba grawitacja pozwala gazom uciekać w przestrzeń kosmiczną. Wyjątkiem jest Tytan, największy księżyc w układzie Saturna. Tytan ma gęstszą i bardziej zwartą atmosferę niż Ziemia. Azot jest głównym gazem w atmosferach obu ciał niebieskich, ale na Tytanie nie ma tlenu ani życia. Jego powierzchnia jest zasłonięta pomarańczową mgiełką. Niektórzy naukowcy uważają Tytana za prymitywną Ziemię w stanie głębokiego zamrożenia.
Uważa się, że niektóre satelity, w tym nasz Księżyc, powstały w wyniku potężnych zderzeń we wczesnej fazie historii Układu Słonecznego. Księżyc uformował się z chmury odłamków, która pozostała na orbicie wokół Ziemi. Inne mogły powstać z chmury gazu i pyłu otaczającej planety olbrzymie w czasie, gdy przyciągały one do siebie materię. Większość mniejszych księżyców to komety lub asteroidy, które zostały przechwycone, gdy przeleciały zbyt blisko dużej planety.
