Τα φεγγάρια είναι φυσικά σώματα που περιστρέφονται γύρω από πλανήτες. Οι επιστήμονες συνήθως τα αποκαλούν πλανητικούς δορυφόρους (οι ανθρωπογενείς δορυφόροι ονομάζονται μερικές φορές τεχνητά φεγγάρια). Στο Ηλιακό μας Σύστημα υπάρχουν περίπου 170 φεγγάρια. Τα περισσότερα από αυτά βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τους αεριώδεις γίγαντες Δία και Κρόνο. Οι μικροί πλανήτες τείνουν να έχουν λίγα φεγγάρια: ο Άρης έχει δύο, η Γη έχει ένα, ενώ η Αφροδίτη και ο Ερμής δεν έχουν κανένα.
Το Φεγγάρι της Γης είναι ασυνήθιστα μεγάλο σε σύγκριση με τον πλανήτη. Τα περισσότερα φεγγάρια φαίνονται μικροσκοπικά μπροστά στον πλανήτη τους. Ωστόσο, ορισμένα από τα φεγγάρια του Δία και του Κρόνου είναι πολύ μεγαλύτερα από το δικό μας Φεγγάρι. Ο Γανυμήδης και ο Τιτάνας είναι μεγαλύτεροι από τον πλανήτη Ερμή.
Λόγω του μικρού τους μεγέθους, σχεδόν όλοι οι δορυφόροι δεν μπορούν να διατηρήσουν ατμόσφαιρα. Η ασθενής βαρύτητά τους επιτρέπει στα αέρια να διαφεύγουν στο διάστημα. Η εξαίρεση αποτελεί ο Τιτάνας, ο μεγαλύτερος δορυφόρος του συστήματος του Κρόνου. Ο Τιτάνας έχει μια πυκνότερη και πιο πυκνή ατμόσφαιρα από τη Γη. Το άζωτο είναι το κύριο αέριο και στις δύο ατμόσφαιρες, αλλά ο Τιτάνας δεν έχει οξυγόνο και δεν φιλοξενεί ζωή. Η επιφάνειά του κρύβεται πίσω από μια πορτοκαλί ομίχλη. Ορισμένοι επιστήμονες θεωρούν τον Τιτάνα ως μια πρωτόγονη Γη σε κατάσταση βαθιάς κατάψυξης.
Ορισμένοι δορυφόροι, συμπεριλαμβανομένης της Σελήνης μας, θεωρείται ότι δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια τεράστιων συγκρούσεων, στα πρώτα στάδια της ιστορίας του Ηλιακού Συστήματος. Η Σελήνη σχηματίστηκε από το νέφος συντριμμιών που παρέμεινε σε τροχιά γύρω από τη Γη. Άλλοι δορυφόροι ενδέχεται να σχηματίστηκαν από ένα νέφος αερίου και σκόνης που περιέβαλε τους γιγάντιους πλανήτες, όταν αυτοί προσέλκυαν ύλη. Τα περισσότερα από τα μικρότερα φεγγάρια είναι κομήτες ή αστεροειδείς που αιχμαλωτίστηκαν όταν πέρασαν πολύ κοντά σε έναν μεγάλο πλανήτη.
