Orbita to tor ruchu ciała wokół określonego punktu w przestrzeni kosmicznej, na przykład tor, po którym Księżyc krąży wokół Ziemi. Orbity są wyznaczane przez grawitację i często mają kształt ‘eliptyczny’, czyli owalny.
Każdy satelita jest umieszczany na orbicie najlepiej dostosowanej do realizacji jego misji. Na przykład satelity do obserwacji Ziemi są zazwyczaj umieszczane na niskich (400–1 200 km) orbitach kołowych. Dzięki temu mogą okrążać Ziemię raz na kilka godzin i uzyskiwać szczegółowe obrazy powierzchni planety.
Najlepszą trajektorią dla tych satelitów jest orbita “polarna”, która prowadzi je nad biegunem północnym i południowym. Gdy Ziemia obraca się pod nimi, satelity mogą patrzeć prosto w dół i badać całą planetę – pas po pasie – w ciągu kilku dni.
Satelity meteorologiczne i telekomunikacyjne często “krążą” nad tą samą częścią Ziemi przez całą dobę. Jest to możliwe dzięki umieszczeniu ich na orbitach kołowych na wysokości około 36 000 km nad równikiem. Na tej wysokości satelity poruszają się z prędkością równą prędkości obrotowej Ziemi, dzięki czemu zawsze obserwują te same miejsca. Nazywa się to “orbitą geostacjonarną”. Niektóre satelity – w tym Międzynarodowa Stacja Kosmiczna – poruszają się po niskich orbitach nachylonych względem równika.
Wiele satelitów naukowych, takich jak „Cluster” i „XMM-Newton” należące do ESA, porusza się po bardzo eliptycznych (w kształcie jajka) orbitach, które najpierw zbliżają je do Ziemi, a następnie oddalają od niej.
