Większość statków kosmicznych umieszcza się na orbitach wokół Ziemi. Nie zawsze jednak jest to optymalne miejsce dla satelitów naukowych badających odległy wszechświat.
Kosmiczny teleskop Hubble'a porusza się po orbicie kołowej na wysokości 600 km nad powierzchnią Ziemi, nachylonej pod kątem 28,5 stopnia względem równika. Taka orbita wokół Ziemi ułatwia naprawę i konserwację obserwatorium. Jednak Ziemia i Księżyc zasłaniają znaczne fragmenty nieba.
Następca teleskopu Hubble’a, Kosmiczny Teleskop im. Jamesa Webba, będzie działał znacznie dalej. Zostanie umieszczony na stabilnej orbicie w tzw. punkcie Lagrange’a L2, oddalonym o 1,5 miliona km po stronie nocnej Ziemi.
L2 to jeden z pięciu punktów Lagrange’a Ziemi. W tych punktach siły grawitacyjne Ziemi, Księżyca i Słońca znoszą się nawzajem, dzięki czemu łatwo jest utrzymać satelitę w tej samej pozycji.
Inne satelity, takie jak obserwatorium SOHO należące do ESA, muszą nieustannie obserwować Słońce. Sonda ta znajduje się w punkcie Lagrange’a L1, 1,5 miliona km od Ziemi w kierunku Słońca.
Ponieważ siły grawitacyjne Ziemi i Słońca równoważą się w punkcie L1, sonda SOHO może nieustannie krążyć między nimi, nie zużywając przy tym zbyt wiele paliwa.
