Op 14 januari 2005 maakte de Huygens-sonde van de ESA een historische landing op het oppervlak van Titan, de reusachtige maan van Saturnus. Nu, na een zorgvuldige analyse van de gegevens van Huygens, hebben wetenschappers veel van de mysteries van deze maan ter grootte van een planeet ontrafeld.
De afdaling duurde 2,5 uur. In die tijd legden de instrumenten gegevens vast over de temperatuur, de windsnelheid en de samenstelling van de atmosfeer. Huygens heeft geen makkelijke landing gehad. Hoog in de atmosfeer stonden sterke winden van boven de honderd kilometer per uur. Daardoor dreef de sonde af naar het oosten.
De atmosfeer van Titan bestaat vooral uit stikstof en voor ongeveer vijf procent uit methaan. De mist in de atmosfeer bestaat ook vooral uit methaan. Dat is hetzelfde gas waarmee we hier op aarde koken.
Tijdens de missie zijn rond de 350 foto’s gemaakt. Daarop zien we een ijslandschap met donkere geulen die naar een vloeiende 'kustlijn' kronkelen. Soms zijn er stortbuien die de droge geulen vullen met methaan. Zo ontstaan er rivieren die het materiaal aan het oppervlak wegspoelen naar vlaktes in de buurt.
Het vlakke laagland waar Huygens terechtkwam, is bezaaid met kiezels of ijsklompjes. Het oppervlak is er vrij zacht, een beetje als paksneeuw. Toch is het er met 180 graden onder nul heel erg koud. Veel kouder dan bij ons op de zuidpool. Het fijnkorrelige ijs was nat van de methaan. Dat verdampte toen het in aanraking kwam met de warme Huygens-sonde.
