Telkens wanneer de Europese Ariane 5 vanuit Kourou wordt gelanceerd, vallen de rakettrappen in de oceaan of verbranden ze in de atmosfeer. Draagraketten zoals de Ariane 5 worden ‘wegwerpraketten’ genoemd.
Een raket weggooien telkens als er een wordt gelanceerd lijkt pure verkwisting en een dure grap. Maar de kosten worden laag gehouden door de raketten in serie te bouwen. Zij worden gebouwd op assemblagelijnen – een beetje te vergelijken met dure auto's.
Raketten voor eenmalig gebruik kunnen ook zeer betrouwbaar worden. Als er een het laat afweten tijdens de lancering, kan vrij eenvoudig worden achterhaald wat er fout ging en de fout worden hersteld.
Een andere aanpak is de bouw van een herbruikbaar lanceervoertuig. Tot nu toe was het enige lanceervoertuig dat in gebruik was de Amerikaanse Space Shuttle.
De meeste onderdelen van de Shuttle-orbiter zijn ontworpen om tot 100 vluchten te kunnen maken. Ook de vaste-stofraketboosters van de Shuttle kunnen indien nodig worden hergebruikt. Alleen de externe brandstoftank wordt telkens weggegooid.
Maar de Shuttle is erg duur om te bouwen en te vliegen. Dit komt voor een groot deel omdat hij is ontworpen voor een bemanning van zeven koppen. Bovendien moet hij de extreme hitte bij terugkeer in de dampkring kunnen doorstaan en kunnen landen op een landingsbaan. Er zijn geen andere herbruikbare lanceervoertuigen gepland, maar het onderzoek naar zulke voertuigen blijft doorgaan.
ESA gaat beide principes nauwkeurig bestuderen, zodat uiteindelijk een gefundeerde beslissing kan worden genomen over de vervanging van Ariane 5.
