Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός (ISS) μοιάζει με ένα νησί που περιβάλλεται από μια έρημη θάλασσα. Χωρίς τακτική γραμμή ανεφοδιασμού από τη Γη, τα πληρώματά του θα ήταν σαν σύγχρονοι Ροβινσώνοι Κρούσοι – εγκαταλελειμμένοι μακριά από την πατρίδα τους.
Προς το παρόν, οι αστροναύτες δεν μπορούν να καλλιεργούν τα δικά τους τρόφιμα σε τροχιά. Βασίζονται σε φρέσκα εφόδια που φτάνουν κάθε λίγους μήνες.
Μέχρι πρόσφατα, όλα τα τρόφιμα, το νερό, ο αέρας και τα ανταλλακτικά που χρειάζονταν τα πληρώματα μεταφέρονταν από το αμερικανικό διαστημικό λεωφορείο και τα ρωσικά μη επανδρωμένα σκάφη «Progress». Αυτό άλλαξε το 2008, όταν ένα νέο σκάφος ανεφοδιασμού – το «Automated Transfer Vehicle» (ATV) της ESA – πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση. Το ATV, που ονομάστηκε «Jules Verne» προς τιμήν ενός διάσημου Γάλλου συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας, προσδέθηκε στον ISS στις 3 Απριλίου. Όταν η αποστολή του ολοκληρώθηκε, εισήχθη στην ατμόσφαιρα και καύθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου.
Κάθε ATV εκτοξεύεται με τον ευρωπαϊκό πύραυλο Ariane-5. Η πτήση προς τον ISS διαρκεί συνήθως πέντε ημέρες.
Το ATV των 20 τόνων μεταφέρει έως και 8 τόνους προμηθειών, καυσίμων, πειραματικού εξοπλισμού και δώρων για το πλήρωμα. Κατά τη διάρκεια των έξι μηνών που παραμένει προσδεδεμένο στον ISS, ο κινητήρας του μπορεί να τεθεί σε λειτουργία για να ανυψώσει την τροχιά του σταθμού. Αυτό διατηρεί τον ISS σε ασφαλές ύψος περίπου 320 χλμ., αρκετά πάνω από την ατμόσφαιρα της Γης.
Στο τέλος της ωφέλιμης ζωής του, το ATV μετατρέπεται σε φορτηγό αποκομιδής απορριμμάτων. Φορτωμένο με έως και 6,3 τόνους σκουπιδιών, δίνεται εντολή να καεί στην ατμόσφαιρα.
