Πριν από πολύ καιρό, οι άνθρωποι που ταξίδευαν στη θάλασσα έβρισκαν τον δρόμο τους μελετώντας τις θέσεις του Ήλιου, της Σελήνης και των αστεριών. Στη συνέχεια, γύρω στο 1300, η εμφάνιση της πυξίδας έκανε τη ζωή αυτών των πλοηγών λίγο πιο εύκολη.
Σήμερα, χάρη στην διαστημική τεχνολογία, είναι αδύνατο να χαθεί κανείς. Οποιοσδήποτε άνθρωπος, αυτοκίνητο, πλοίο ή αεροσκάφος που διαθέτει σύστημα δορυφορικής πλοήγησης μπορεί να προσδιορίσει τη θέση του με ακρίβεια 15 έως 20 μέτρων.
Η δορυφορική πλοήγηση βασίζεται στη χρήση ενός δέκτη που υπολογίζει τη θέση του με βάση σήματα που εκπέμπονται από τουλάχιστον τέσσερις δορυφόρους.
Το σύστημα που χρησιμοποιούμε σήμερα στην καθημερινή μας ζωή αναπτύχθηκε αρχικά για στρατιωτικούς σκοπούς. Μεταξύ του 1960 και του 1968, ο αμερικανικός στρατός εκτόξευσε 23 δορυφόρους πλοήγησης για να διευκολύνει την πλοήγηση των υποβρυχίων «Polaris».
Αυτά εξελίχθηκαν τελικά στο Παγκόσμιο Σύστημα Εντοπισμού Θέσης (GPS). Ένα παρόμοιο σύστημα, το λεγόμενο Glonass, εισήχθη από τις ένοπλες δυνάμεις της Ρωσίας. Και τα δύο αυτά συστήματα είναι πλέον διαθέσιμα τόσο για πολιτική όσο και για στρατιωτική χρήση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ευρώπη ήθελε να διαθέτει το δικό της εγγυημένο σύστημα.
Η Ευρώπη έχει πλέον καθιερώσει ένα σύστημα που ονομάζεται EGNOS, το οποίο βελτιώνει την ακρίβεια του συστήματος GPS. Η ESA και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα αναπτύσσουν επίσης από κοινού το δικό της ευρωπαϊκό σύστημα πλοήγησης για μη στρατιωτικούς σκοπούς. Το σύστημα αυτό, που ονομάζεται Galileo, θα είναι το πρώτο εξ ολοκλήρου μη στρατιωτικό σύστημα παγκόσμιας πλοήγησης.
