Κάθε φορά που ο ευρωπαϊκός πύραυλος Ariane 5 απογειώνεται από το Κουρού, τα στάδια του πυραύλου πέφτουν στον ωκεανό ή καίγονται στην ατμόσφαιρα. Οι εκτοξευτές όπως ο Ariane 5 χαρακτηρίζονται ως ‘αναλώσιμοι’.
Το να πετάμε έναν πύραυλο κάθε φορά που εκτοξεύεται φαίνεται σπατάλη και δαπανηρό. Ωστόσο, το κόστος περιορίζεται χάρη στην μαζική κατασκευή πυραύλων. Κατασκευάζονται σε γραμμές συναρμολόγησης – όπως ακριβώς και τα ακριβά αυτοκίνητα.
Οι πυραύλοι μίας χρήσης μπορούν επίσης να γίνουν πολύ αξιόπιστοι. Αν κάποιος αποτύχει κατά την εκτόξευση, είναι αρκετά εύκολο να διαπιστωθεί τι πήγε στραβά και να διορθωθεί το πρόβλημα.
Η άλλη προσέγγιση είναι η κατασκευή ενός επαναχρησιμοποιήσιμου οχήματος εκτόξευσης. Μέχρι τώρα, το μόνο που έχει χρησιμοποιηθεί είναι το αμερικανικό διαστημικό λεωφορείο.
Τα περισσότερα μέρη του ορμπίτερ του διαστημικού λεωφορείου έχουν σχεδιαστεί για να πραγματοποιούν έως και 100 πτήσεις. Οι προωθητήρες στερεών καυσίμων του διαστημικού λεωφορείου μπορούν επίσης να επαναχρησιμοποιηθούν, αν χρειαστεί. Μόνο η εξωτερική δεξαμενή καυσίμου απορρίπτεται κάθε φορά.
Ωστόσο, η κατασκευή και η πτήση του διαστημικού λεωφορείου είναι πολύ δαπανηρές. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι έχει σχεδιαστεί για να μεταφέρει έως και επτά μέλη πληρώματος. Επιπλέον, πρέπει να αντέχει στην ακραία θερμότητα της επανεισόδου στην ατμόσφαιρα και να προσγειώνεται σε διάδρομο προσγείωσης. Δεν έχουν προγραμματιστεί άλλοι επαναχρησιμοποιήσιμοι φορείς εκτόξευσης, αν και οι μελέτες για τέτοια οχήματα συνεχίζονται.
Η ESA θα εξετάσει προσεκτικά και τις δύο προσεγγίσεις, ώστε να ληφθεί τελικά απόφαση σχετικά με τον τρόπο αντικατάστασης του Ariane 5.
