Pierwszą osobą, która zaprojektowała rakietę wykorzystującą paliwa ciekłe zamiast prochu strzelniczego, był rosyjski nauczyciel Konstantin Ciołkowski. Minęło ponad 20 lat, zanim odbył się pierwszy lot rakiety napędzanej paliwem ciekłym. 16 marca 1926 r. mała rakieta zbudowana przez Amerykanina Roberta Goddarda wzniosła się na wysokość 12,4 metra podczas lotu, który trwał 2,5 sekundy.
W kolejnych latach Niemcy stały się liderem w dziedzinie rozwoju rakiet. Efektem tych prac była rakieta V-2, która pod koniec II wojny światowej została wykorzystana do ataków na takie miasta jak Londyn.
W 1945 roku wielu niemieckich naukowców zajmujących się rakietami wyjechało do pracy w Ameryce lub w Związku Radzieckim. Pomogli oni w budowie większych i potężniejszych rakiet, które można było wykorzystać również do eksploracji kosmosu.
Sputnik 1, pierwszy na świecie satelita, został wystrzelony przez radziecką rakietę 4 października 1957 roku. W ciągu 10 lat Stany Zjednoczone, pod kierownictwem niemieckiego naukowca Wernhera von Brauna, zbudowały rakietę Saturn 5, która mogła przetransportować trzech ludzi na Księżyc.
Od 1979 roku w Europie opracowano serię rakiet nośnych „Ariane”, które należą do najpotężniejszych i najbardziej niezawodnych na świecie.
