Η Γη είναι συχνά γνωστή ως ο «μπλε πλανήτης», επειδή είναι ο μόνος πλανήτης στο Ηλιακό μας Σύστημα που καλύπτεται σε μεγάλο βαθμό από νερό. Ωστόσο, πιστεύεται ότι ορισμένοι δορυφόροι, μεταξύ των οποίων και ο Τιτάνας, ο γιγάντιος δορυφόρος του Κρόνου, διαθέτουν ωκεανούς κάτω από την επιφάνειά τους. Η ένδειξη για την ύπαρξη του υποεπιφανειακού ωκεανού του Τιτάνα προέρχεται από την ανακάλυψη μεγάλων παλιρροιών.
Όποιος επισκέπτεται την ακτή γνωρίζει καλά τις παλίρροιες – την άνοδο και την πτώση της στάθμης της θάλασσας δύο φορές την ημέρα. Λιγότερο προφανείς είναι οι παλίρροιες που προκαλούν την άνοδο και την πτώση του φλοιού του πλανήτη μας κατά μερικές δεκάδες εκατοστά. Αυτές οι παλίρροιες προκαλούνται από τη συνδυασμένη βαρυτική έλξη της Σελήνης και του Ήλιου πάνω στη Γη. Οι παλίρροιες στον Τιτάνα δημιουργούνται με παρόμοιο τρόπο. Ωστόσο, αυτή τη φορά είναι η βαρυτική έλξη του Κρόνου που προκαλεί την αλλαγή του σχήματος του φεγγαριού κατά τη διάρκεια της 16ήμερης τροχιάς του γύρω από τον πλανήτη.
Η μεταβολή του σχήματος του Τιτάνα εντοπίστηκε μέσω της προσεκτικής παρακολούθησης της τροχιάς του διαστημικού σκάφους «Κασσίνι» κατά τη διέλευσή του κοντά στον δορυφόρο. Οι διαφορές στον τρόπο με τον οποίο ο Τιτάνας ασκούσε έλξη στο «Κασσίνι» έδειξαν ότι η βαρυτική έλξη του δορυφόρου – και, κατά συνέπεια, το σχήμα του – είχε μεταβληθεί ελαφρώς. Στο πιο απομακρυσμένο σημείο του, όταν η έλξη του Κρόνου είναι ασθενέστερη, ο Τιτάνας είναι σχεδόν σφαιρικός, σαν μπάλα ποδοσφαίρου. Όταν ο δορυφόρος βρίσκεται πιο κοντά στον Κρόνο, τεντώνεται, με αποτέλεσμα να μοιάζει περισσότερο με μπάλα ράγκμπι.
Οι παλίρροιες που προκύπτουν προκαλούν ανύψωση και πτώση της επιφάνειας του Τιτάνα κατά περισσότερο από 10 μέτρα. Ωστόσο, αυτή η διακύμανση είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι θα αναμενόταν αν ο δορυφόρος ήταν συμπαγής σε όλο το πάχος του. Αυτό υποδηλώνει ότι διαθέτει έναν υποεπιφανειακό ωκεανό, πιθανώς βάθους 250 χλμ., κάτω από ένα παγωμένο κέλυφος πάχους περίπου 50 χλμ.
