Saturn jest szóstą planetą licząc od Słońca. Do czasu wynalezienia teleskopu uważano go za najdalej położoną z planet.
Saturn, ustępujący pod względem wielkości jedynie Jowiszowi, składa się głównie z lekkich gazów – wodoru i helu. W Saturnie zmieściłoby się 764 Ziem, ale ten gazowy olbrzym waży zaledwie 95 razy więcej niż nasza skalista planeta. Gdyby można było umieścić wszystkie planety w basenie z wodą, Saturn byłby jedyną, która unosiłaby się na powierzchni.
Pomimo swoich rozmiarów Saturn wykonuje jeden obrót w nieco ponad 10 godzin. Obraca się tak szybko, że w okolicy równika wybrzusza się na zewnątrz, przez co wygląda jak zgnieciona piłka.
W teleskopie Saturn ma bladożółty kolor. Nie ma on stałej powierzchni, więc to, co widzimy, to chmury, które wyglądają jak jasne i ciemne pasma. Chmury te są przemieszczane przez bardzo silne wiatry. Znaczna część ciepła napędzającego te wiatry pochodzi z wnętrza planety. Nad szczytami chmur znajduje się płaski, dyskowaty układ pierścieni.
Wiele z tego, co wiemy o Saturnie, pochodzi z misji Cassini-Huygens realizowanej wspólnie przez NASA i ESA. Sonda Cassini krąży wokół tej planety od 1 lipca 2004 roku. Bada ona wiele księżyców Saturna, zwłaszcza Tytana, który jest wielkości planety. Przesłała również niezwykle szczegółowe zdjęcia i inne dane dotyczące burz na Saturnie, tysięcy lodowych pierścieni oraz pola magnetycznego.
14 stycznia 2005 r. europejska sonda „Huygens” wylądowała na spadochronie na niewidocznej stronie Tytana. Było to pierwsze miękkie lądowanie na innym satelicie planetarnym (poza naszym Księżycem). Okazało się, że pomarańczowy Tytan to dziwny, lodowy świat, w którym deszcz metanu napełnia jeziora i rzeki.
