Dla przypadkowego przybysza z kosmosu Ziemia wyglądałaby jak świat wody, w większości pokryty oceanami i chmurami. Bez tego cennego płynu życie na Ziemi nie istniałoby. Jednak wciąż jest wiele rzeczy, których nie wiemy o wodzie na naszej planecie oraz o jej wpływie na pogodę i klimat. Oczekuje się, że kolejna misja Earth Explorer agencji ESA, znana jako SMOS, dostarczy pewnych odpowiedzi.
Woda jest jedyną substancją naturalną, która na Ziemi może występować w postaci gazowej, ciekłej lub stałej. Gdy jest ogrzewana przez Słońce, woda wyparowuje i zamienia się w gaz (parę wodną). Gaz ten unosi się w górę i ochładza, tworząc chmury i deszcz. Deszcz spada z powrotem na powierzchnię, zamykając w ten sposób obieg wody.
Chociaż większość pary wodnej pochodzi z oceanów, około jednej dziesiątej jest uwalniana przez rośliny oraz w wyniku parowania z gleby. Jednak jeśli gleba stanie się zbyt wilgotna, może to doprowadzić do powodzi i erozji gleby. Z kolei zbyt mała ilość wilgoci sprawia, że teren zamienia się w pustynię. Obecnie dostępnych jest niewiele pomiarów wilgotności gleby, ale sytuacja ta wkrótce ulegnie zmianie wraz z uruchomieniem satelity SMOS.
Satelita będzie również mierzył zasolenie (‘słoność’) oceanów, poszukując obszarów, które są znacznie bardziej zasolone, a przez to mają większą gęstość. Różnice te wpływają na prądy oceaniczne, które z kolei oddziałują na pogodę i klimat.
Satelita SMOS jest wyposażony w specjalny przyrząd do pomiaru zarówno wilgotności gleby, jak i zasolenia oceanów. 69 odbiorników umieszczonych na ramionach w kształcie litery Y będzie mierzyć promieniowanie mikrofalowe dochodzące z powierzchni. Będą one w stanie wykryć wilgotność gleby na poziomie zaledwie 4% – co odpowiada jednej łyżeczce wody w garści suchej gleby. W trakcie trzyletniej misji satelita stworzy pierwsze globalne mapy wilgotności gleby i zasolenia oceanów sporządzone z kosmosu.
