Europejskie Centrum Operacji Kosmicznych (ESOC) jest połączone z globalną siecią stacji naziemnych.
Po wystrzeleniu dane z satelity są przesyłane do tych stacji naziemnych, a następnie do ESOC. Informacje te służą do obliczania orbity oraz monitorowania stanu satelity przez 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu.
Sieć obejmuje szereg dużych stacji w Europie i Australii, w tym stację w Kirunie w Szwecji, w Redu w Belgii oraz w Villafranca i Cebreros w Hiszpanii.
W innych częściach świata powstało kilka mniejszych stacji, m.in. w Kourou – europejskim porcie kosmicznym w Ameryce Południowej – oraz na wyspie Santa Maria w Portugalii. Stacje te są wykorzystywane głównie podczas startu i w początkowych fazach misji.
W 2003 roku w miejscowości New Norcia, niedaleko Perth w Australii, zbudowano nową antenę o wysokości 35 metrów. Ta gigantyczna antena paraboliczna, ważąca 120 ton, została zaprojektowana do komunikacji z misjami w przestrzeni kosmicznej, takimi jak „Rosetta” i „Mars Express”. Jej powierzchnia jest niezwykle gładka – nie ma na niej żadnych nierówności większych niż 0,3 mm. W 2005 roku podobną antenę zbudowano w Cebreros w Hiszpanii, a w 2012 roku do sieci dołączy kolejna w Malargüe w Argentynie.
Stacje naziemne są zaprojektowane do pracy na różnych częstotliwościach radiowych, podobnych do tych wykorzystywanych przez telefony komórkowe. Są one tak czułe, że potrafią wychwycić sygnały o mocy porównywalnej do zwykłej żarówki, pochodzące ze statku kosmicznego znajdującego się miliony kilometrów dalej.
