Το Ευρωπαϊκό Κέντρο Διαστημικών Επιχειρήσεων (ESOC) συνδέεται με ένα παγκόσμιο δίκτυο επίγειων σταθμών.
Μετά την εκτόξευση, τα δεδομένα από τον δορυφόρο αποστέλλονται σε αυτούς τους επίγειους σταθμούς και στη συνέχεια στο ESOC. Οι πληροφορίες αυτές χρησιμοποιούνται για τον υπολογισμό της τροχιάς και τον έλεγχο της κατάστασης του δορυφόρου 24 ώρες την ημέρα, επτά ημέρες την εβδομάδα.
Το δίκτυο περιλαμβάνει μια σειρά από μεγάλους σταθμούς στην Ευρώπη και την Αυστραλία, μεταξύ των οποίων η Κιρούνα στη Σουηδία, το Ρέντου στο Βέλγιο, καθώς και η Βιλαφράνκα και το Σεμπρέρος στην Ισπανία.
Έχουν κατασκευαστεί ορισμένοι μικρότεροι σταθμοί σε άλλα μέρη του κόσμου, όπως στο Κουρού, το ευρωπαϊκό διαστημικό κέντρο στη Νότια Αμερική, και στο νησί Σάντα Μαρία της Πορτογαλίας. Αυτοί χρησιμοποιούνται κυρίως κατά τη διάρκεια της εκτόξευσης και των αρχικών φάσεων μιας αποστολής.
Το 2003, κατασκευάστηκε μια νέα κεραία ύψους 35 μέτρων στο New Norcia, κοντά στο Περθ της Αυστραλίας. Αυτή η γιγαντιαία κεραία, που ζυγίζει 120 τόνους, έχει σχεδιαστεί για να επικοινωνεί με αποστολές στο βαθύ διάστημα, όπως η Rosetta και η Mars Express. Η επιφάνειά της είναι εξαιρετικά λεία, χωρίς ανωμαλίες μεγαλύτερες από 0,3 mm. Το 2005, κατασκευάστηκε μια παρόμοια κεραία στο Cebreros της Ισπανίας, ενώ το 2012 θα προστεθεί στο δίκτυο μια νέα κεραία στο Malargüe της Αργεντινής.
Οι επίγειοι σταθμοί έχουν σχεδιαστεί για να λειτουργούν σε διάφορες ραδιοσυχνότητες, παρόμοιες με αυτές που χρησιμοποιούν τα κινητά τηλέφωνα. Είναι τόσο ευαίσθητοι που μπορούν να λάβουν σήματα με ισχύ ίση με αυτή ενός συνηθισμένου λαμπτήρα, τα οποία προέρχονται από ένα διαστημικό σκάφος που βρίσκεται εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά.
