Οι περισσότεροι αστεροειδείς είναι τόσο μικροί και βρίσκονται τόσο μακριά, ώστε μπορούμε να τους δούμε μόνο ως μικροσκοπικά σημεία φωτός. Εντοπίζονται χάρη στην κίνησή τους μπροστά από τα ‘σταθερά αστέρια’ του νυχτερινού ουρανού. Μαθαίνουμε περισσότερα γι’ αυτούς χρησιμοποιώντας μεγάλα τηλεσκόπια για να μελετήσουμε το φως που αντανακλούν.
Ωστόσο, ακόμη και το Διαστημικό Τηλεσκόπιο «Χάμπλ» δεν μπορεί να αποκαλύψει πολλά γι’ αυτούς. Ένας από τους πιο ενδιαφέροντες αστεροειδείς είναι η Βέστα, η οποία είναι πλούσια σε μέταλλα. Οι εικόνες του «Χάμπλ» δείχνουν έναν αρκετά στρογγυλό πλανήτη με έναν μεγάλο κρατήρα πρόσκρουσης.
Ορισμένοι αστεροειδείς που περνούν κοντά από τη Γη έχουν μελετηθεί με τη βοήθεια ραντάρ. Οι ηχώ του ραντάρ συλλαμβάνονται από μεγάλα ραδιοτηλεσκόπια και χρησιμοποιούνται για τον προσδιορισμό του σχήματος και του μεγέθους τους.
Μερικοί αστεροειδείς έχουν μελετηθεί λεπτομερέστερα από διαστημικά σκάφη που τους επισκέφθηκαν. Οι εικόνες δείχνουν αντικείμενα με πολλούς κρατήρες, γεγονός που αποδεικνύει ότι έχουν υποστεί σφοδρές συγκρούσεις για δισεκατομμύρια χρόνια. Το 2000, το NEAR Shoemaker έγινε το πρώτο διαστημικό σκάφος που μπήκε σε τροχιά γύρω από έναν αστεροειδή. Το διαστημικό σκάφος ολοκλήρωσε τη διαδρομή του πραγματοποιώντας μια ιστορική προσγείωση στον Έρωτα, έναν από τους μεγαλύτερους αστεροειδείς κοντά στη Γη.
Το διαστημικό σκάφος «Rosetta» της ESA έχει επίσης περάσει κοντά από δύο αστεροειδείς της κύριας ζώνης – τον Steins και τη Lutetia – κατά τη διαδρομή του προς έναν κομήτη. Με διάμετρο περίπου 130 χλμ., η Lutetia ήταν ο μεγαλύτερος αστεροειδής που έχει επισκεφθεί μέχρι σήμερα διαστημικό σκάφος. Η ESA μελετά επίσης τρόπους για να εκτρέψει από την πορεία του έναν αστεροειδή που κατευθύνεται προς τη Γη.
