Κάντε στην άκρη, Γαλλία, Ιταλία και Γερμανία. Στον κόσμο του ρομπο-ποδοσφαίρου, η Αυστρία είναι η βασίλισσα. Αυτή η μορφή ποδοσφαίρου του 21ου αιώνα έχει γίνει η τελευταία λέξη της μόδας στο Ινστιτούτο Ρομποτικών Επιστημών, ή Μηχατρονικής, του Πολυτεχνείου της Βιέννης στην Αυστρία. Ωστόσο, τα μίνι-ρομπότ που είναι τόσο καλά στον αθλητισμό έχουν και έναν πολύ πιο σοβαρό σκοπό.
Μέχρι τώρα, στα ρομπότ που προορίζονται για χρήση στο διάστημα δεν είχε δοθεί καμία νοημοσύνη. Συσκευές όπως ο Ευρωπαϊκός Ρομποτικός Βραχίονας εξαρτώνται πλήρως από έναν ανθρώπινο χειριστή. Αντίθετα, οι μίνι ποδοσφαιριστές έχουν εκπαιδευτεί να είναι έξυπνοι και διαθέτουν διάφορα επίπεδα λογισμικού. Το επίπεδο στρατηγικής καθορίζει τη θέση και τον ρόλο ενός ρομπότ – για παράδειγμα, δίνοντάς του την εντολή να υπερασπιστεί την εστία. Το επόμενο επίπεδο ελέγχει τις σύνθετες κινήσεις.
Για τον λόγο αυτό, οι ρομπο-ποδοσφαιριστές επιλέχθηκαν από την Ομάδα Προηγμένων Σχεδίων της ESA για να συμμετάσχουν σε ένα ιαπωνο-ευρωπαϊκό πρόγραμμα με την ονομασία ‘Furoshiki’. Η ιδέα είναι να τεντωθεί ένα τεράστιο δίχτυ μεταξύ τεσσάρων δορυφόρων σε τροχιά, με σκοπό την παραγωγή ηλιακής ενέργειας. Μικρορομπότ θα αναρριχηθούν σε αυτό το πλέγμα για να στερεώσουν τα ηλιακά κύτταρα στη θέση τους.
Σε μια δοκιμή σε συνθήκες μηδενικής βαρύτητας που πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2006, ζητήθηκε από δύο ρομπότ Roby Junior να σκαρφαλώσουν πάνω σε ένα “αιωρούμενο” κομμάτι δίχτυ. Ένα από τα ρομπότ τα κατάφερε με επιτυχία για 30 δευτερόλεπτα, προχωρώντας περισσότερο από δύο μέτρα. Αυτή η μικρή επιτυχία μπορεί μια μέρα να οδηγήσει στη δημιουργία έξυπνων, ανθεκτικών ρομπότ που δεν θα ανησυχούν για το εχθρικό περιβάλλον του διαστήματος. Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Οι πρώτοι άνθρωποι στον Άρη δεν θα είναι μόνοι.
