Nasze codzienne życie obejmuje takie czynności, jak siedzenie, chodzenie, podnoszenie przedmiotów z podłogi i leżenie w łóżku. Żadna z tych czynności nie jest możliwa na orbicie.
Gdy statek kosmiczny osiągnie orbitę, wszystko w jego wnętrzu wydaje się być w stanie nieważkości. Każda rzecz (lub osoba), która nie jest przymocowana, będzie unosić się w powietrzu.
Astronauci po raz pierwszy odczuwają skutki nieważkości w momencie wyłączenia silników rakietowych. Natychmiast zaczynają unosić się w powietrzu, przytrzymywani jedynie przez pasy bezpieczeństwa. Nieważkość sprawia, że astronauci wydają się niezwykle silni. Potrafią podnosić przedmioty, które na Ziemi byłyby o wiele zbyt ciężkie, by je przenieść. Istnieją jednak pewne wady.
Bez działania grawitacji krew i inne płyny ustrojowe zaczynają napływać w kierunku głowy. Może to powodować uczucie zatkania i bóle głowy. Bez oporu grawitacji kości i mięśnie mogą osłabnąć. Aby zachować dobrą kondycję, muszą codziennie ćwiczyć przez kilka godzin. Dzięki temu szybciej wracają do formy po powrocie na Ziemię.
W promie kosmicznym lub na stacji kosmicznej nie ma pojęcia „góra” ani „dół”. Nie ma różnicy między podłogą a sufitem. Może to powodować mdłości u astronautów, dopóki nie przyzwyczają się do tej dziwnej sytuacji.
