Όπως και οι άνθρωποι, τα αστέρια γεννιούνται, γερνούν και πεθαίνουν. Γεννιούνται σε τεράστια, ψυχρά νέφη αερίου και σκόνης, γνωστά ως ‘νεφελώματα’. Το πιο διάσημο από αυτά είναι το νεφέλωμα του Ωρίωνα, το οποίο είναι ορατό με γυμνό μάτι.
Δισεκατομμύρια χρόνια μετά τη γέννησή του, όταν ένα αστέρι μεσαίου μεγέθους όπως ο Ήλιος πλησιάζει στο τέλος της ζωής του, διογκώνεται και μετατρέπεται σε κόκκινο γίγαντα. Η διάμετρός του μπορεί να φτάσει τα εκατομμύρια χιλιόμετρα – όταν αυτό συμβεί στον Ήλιο, θα είναι αρκετά μεγάλος ώστε να καταπιεί τους πλανήτες Ερμή και Αφροδίτη!
Αφού εκτοξεύσει τα εξωτερικά στρώματα αερίου του, το άστρο καταρρέει και σχηματίζει έναν πολύ πυκνό λευκό νάνο. Ένα κουταλάκι του γλυκού υλικού από έναν λευκό νάνο θα ζύγιζε έως και 100 τόνους! Σε διάστημα δισεκατομμυρίων ετών, ο λευκός νάνος ψύχεται και γίνεται αόρατος. Αλλά μην ανησυχείτε, αυτό δεν θα συμβεί στον Ήλιο μας για περίπου άλλα 5 δισεκατομμύρια χρόνια!
Τα μικρά άστρα ζουν για πολύ καιρό, πάνω από 10 δισεκατομμύρια χρόνια. Ο θάνατός τους δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ, αλλά αναμένεται να ολοκληρώσουν τη ζωή τους ήσυχα και τελικά να σβήσουν.
Τα μεγαλύτερα άστρα τερματίζουν τη ζωή τους πολύ ξαφνικά. Προς το τέλος της ζωής τους, διογκώνονται και μετατρέπονται σε κόκκινους υπεργίγαντες, πριν τελικά διαλυθούν σε μια τεράστια έκρηξη σουπερνόβα.
Για περίπου μία εβδομάδα, η σουπερνόβα ξεπερνά σε λαμπρότητα όλα τα άλλα άστρα του γαλαξία της. Στη συνέχεια, η λάμψη της εξασθενεί γρήγορα. Το μόνο που απομένει είναι ένα μικροσκοπικό, πυκνό αντικείμενο – ένα αστέρι νετρονίων ή μια μαύρη τρύπα – που περιβάλλεται από ένα νεφέλωμα πολύ καυτού αερίου που διαστέλλεται.
Τα στοιχεία που δημιουργούνται στο εσωτερικό του υπεργίγαντα (όπως το οξυγόνο, ο άνθρακας και ο σίδηρος) διασκορπίζονται στο διάστημα. Αυτή η αστρική σκόνη τελικά δημιουργεί άλλα άστρα και πλανήτες!
