Δεν μπορούμε να δούμε τίποτα από όσα συνέβησαν κατά τα πρώτα 300.000 χρόνια της ύπαρξης του Σύμπαντος. Οι επιστήμονες προσπαθούν να το εξηγήσουν με βάση τις γνώσεις τους για τα ατομικά σωματίδια και τα υπολογιστικά μοντέλα.
Η μόνη άμεση απόδειξη για την ίδια τη Μεγάλη Έκρηξη είναι μια αμυδρή λάμψη στο διάστημα. Τα διαστημικά σκάφη και τα τηλεσκόπια που είναι τοποθετημένα σε αερόστατα την παρατηρούν ως ένα διάσπαρτο μοτίβο από ελαφρώς θερμότερο και ψυχρότερο αέριο που μας περιβάλλει. Αυτές οι κυματώσεις δείχνουν επίσης πού τα νέφη υδρογόνου ήταν ελαφρώς πυκνότερα.
Καθώς περνούσαν εκατομμύρια χρόνια, οι πυκνές περιοχές προσέλκυαν ύλη, επειδή είχαν μεγαλύτερη βαρύτητα. Τελικά, περίπου 100 εκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, το αέριο έγινε αρκετά θερμό και πυκνό ώστε να σχηματιστούν τα πρώτα αστέρια.
Νέα άστρα γεννιόνταν με ρυθμό 10 φορές υψηλότερο από ό,τι στο σημερινό Σύμπαν. Μεγάλα σμήνη άστρων σύντομα μετατράπηκαν στους πρώτους γαλαξίες.
Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο «Χάμπλ» και ισχυρά επίγεια τηλεσκόπια αρχίζουν πλέον να εντοπίζουν γαλαξίες που δημιουργήθηκαν περίπου ένα δισεκατομμύριο χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Αυτοί οι μικροί γαλαξίες βρίσκονταν πολύ πιο κοντά μεταξύ τους από ό,τι οι γαλαξίες σήμερα. Οι συγκρούσεις ήταν συχνές. Σαν δύο φλόγες που κινούνται η μία προς την άλλη, συγχωνεύτηκαν σε μεγαλύτερους γαλαξίες. Ο δικός μας Γαλαξίας, ο Γαλαξίας μας, δημιουργήθηκε με αυτόν τον τρόπο.
