Neptun został odkryty w 1846 roku przez Johanna Galle’a, astronoma z Obserwatorium Berlińskiego. Galle wiedział, gdzie szukać, dzięki obliczeniom francuskiego matematyka Urbaina Le Verriera. Zarówno Le Verrier, jak i John Adams z Anglii zdali sobie sprawę, że niewidzialna planeta oddziałuje grawitacyjnie na Uran, powodując spowolnienie lub przyspieszenie jego ruchu.
Neptun okazał się niemal identycznym bliźniakiem Urana. Jest 57 razy większy od Ziemi, ale obraca się dość szybko – jeden dzień trwa zaledwie 16 godzin i 7 minut. Jego średnia odległość od Słońca wynosi około 4 500 milionów km, a jeden rok na Neptunie trwa prawie 165 lat ziemskich.
Podobnie jak Uran, posiada atmosferę złożoną z wodoru, helu i metanu. Jej wnętrze składa się z lodu, a prawdopodobnie posiada skaliste jądro. Chociaż atmosfera jest bardzo zimna (-220 stopni C), na tej niebieskiej planecie występują bardzo silne wiatry i gwałtowne burze. Sonda „Voyager 2” sfotografowała ogromną plamę wielkości Ziemi.
Neptun posiada co najmniej pięć ciemnych, wąskich pierścieni (nazwanych na cześć Galle’a, Le Verriera, Adamsa i innych osób, które przyczyniły się do odkrycia tej planety).
Ma 13 znanych księżyców. Zdecydowanie największym z nich jest Tryton – lodowy świat większy od Plutona. Na Trytonie panuje bardzo niska temperatura, więc jego rzadka atmosfera zamarzła na powierzchni. Znajduje się tam jednak wiele aktywnych wulkanów lodowych, z których tryskają strumienie gazu i pyłu. Tryton jest również niezwykły, ponieważ krąży wokół Neptuna “w złym kierunku” (ze wschodu na zachód). Wydaje się, że dawno temu został schwytany przez grawitację Neptuna.
